14 czerwca 2025 roku pod Pałacem Kultury odbyła się Parada Równości. Hasła o tolerancji i szacunku zabrzmiały głośno — dosłownie. Dla mieszkańców ścisłego centrum Warszawy ten dzień stał się 12‑godzinną akustyczną gehenną, która postawiła pytanie o granice prawa do zgromadzeń i prawa do odpoczynku.
14 czerwca scena stanęła przy Pałacu Kultury. Pomiar w mieszkaniach przy Świętokrzyskiej i Bagno wykazał ponad 80 dBC w zamkniętych pomieszczeniach, momentami blisko 90 dBC. To nie hałas na balkonie ani na zewnątrz — to hałas, który przenika przez podwójne szyby i staje się częścią domowego wnętrza.
12 godzin akustycznej gehenny
Wliczając testy nagłośnienia i sam koncert, wydarzenie generowało uciążliwość przez około 12 godzin. Różnica między pomiarem w skali A a C wynosiła około 30 dB – co oznacza potężne basy, które przenikały przez zamknięte okna i były odczuwalne fizycznie w jamie brzusznej.
Na tarasie bloku przy Świętokrzyskiej szczytowe poziomy sięgały 97 dBC. To poziom, przy którym Światowa Organizacja Zdrowia rekomenduje ochronę słuchu.
A scena? Wycelowana wprost w okna mieszkańców. Jakby ktoś celowo chciał sprawdzić, ile można wytrzymać.
Paradoks, który boli
Jako organizacja wspierająca prawa człowieka popieramy prawo do zgromadzeń i celebrowania tożsamości. Problem nie leży w idei wydarzenia, lecz w jego realizacji. Hałas nie wybiera — szkodzi wszystkim, niezależnie od przekonań. Jeśli sposób organizacji imprezy podważa jej przekaz, to warto się zastanowić, czy promowanie tolerancji nie odbywa się kosztem podstawowych praw sąsiadów.
I tutaj pojawia się pytanie, które musi paść:
Ile osób zmieniło zdanie na temat osób LGBTQ po takiej nawałnicy?
Nie dlatego, że stali się nietolerancyjni. Ale dlatego, że przez ponad 10 godzin nie mogli odpocząć we własnym domu. Że ich dzieci nie mogły zasnąć. Że ich chorzy rodzice leżeli w dudniących mieszkaniach. Że następnego dnia szli do pracy zmęczeni i mieli problem z koncentracją.
Miasteczko Równości okazało się Miasteczkiem Nierówności – dla wszystkich tych, którzy nie brali aktywnego udziału w imprezie. W ramach promowania równości jednocześnie odebrano wolność mieszkańcom ścisłego centrum do odpoczynku.
Policja nie przyjdzie, gdy miasto współorganizuje
Impreza miała zakończyć się o 21:00, ale trwała dłużej. Gdy mieszkańcy próbowali zgłosić przekroczenia hałasu na nr 112, usłyszeli, że wydarzenie jest współorganizowane przez miasto, co w praktyce uniemożliwiło interwencję służb.
Koncert skończył się około 21:30. A godzinę później na miejskie ulice wjechali patokierowcy z modyfikowanymi wydechami – i zaczęli swój własny „koncert”, trwający do rana. Kontrast był wymowny: w nocy, gdy patokierowcy terroryzowali mieszkańców, Policja ani razu się nie pojawiła, natomiast przy oficjalnym evencie obecność służb była cały czas widoczna.
Tak samo bylibyśmy wkurzeni na zlot numizmatyków
Gdyby to był festiwal miłośników starych monet, który przez 12 godzin bombardowałby basami mieszkania – napisalibyśmy dokładnie to samo. Hałas nie ma orientacji seksualnej. Hałas nie ma poglądów politycznych. Hałas po prostu szkodzi – wszystkim, bez wyjątku.
Organizatorzy wydarzeń promujących tolerancję powinni zadać sobie pytanie: czy sposób, w jaki organizujemy imprezę, nie podważa naszego przesłania? Czy akustyczna przemoc wobec tysięcy mieszkańców buduje mosty – czy je pali?
Jeśli cena za równość to bezsenność sąsiadów, to coś poszło bardzo nie tak.
Projekt "Raport: Hałas w Mieście. Warszawa 2024-2025" jest finansowany ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Rządowego Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 (PROO).
Całkowita wartość projektu wynosi 193 866,00 zł. Umowa nr 17/PROO/3/2024 dotycząca wniosku numer 62772-2 pt.
